homepage
line

Virtueel recht

In mijn eerdere columns heb ik meermaals beschreven wat een langzaam en moeilijk proces de opleiding tot notaris is. Gehinderd door de geijkte drankgelagen en veelwijverij, waar het gros van de jongvolwassenen extra studieschuld mee oploopt, maar desalniettemin succesvol afgerond met een beëdiging door Hare Majesteit herself. Althans, soort van.

Toetreding tot de beroepsgroep, in mijn tijd heette het nog heel paternalistisch een Broederschap, noopt tot continue bijscholing. Een proces tot op de dag van morgen.

 

Het notariaat spitst zich toe op het recht. Ondernemingsrecht, privaatrecht, familierecht, erfrecht, fiscaal recht niet te vergeten... Wetten en jurisprudentie zijn dagelijkse kost voor mij en mijn vakbroeders en -zusters. Anders dan de advocatuur zijn wij de interpretatie, zoals bij strafrecht voorkomt, voorbij en destilleren wij onze vakkennis uit in steen gebeitelde ge- en verboden. Het Wetboek. Niet echt dynamisch gereedschap. We zien allemaal met lede ogen hoe patchwork in de wetgeving de boeren en bouwers naar Den Haag lokt en dan laat ik het overzeese Brexit-circus maar even buiten beschouwing. Een goed uitvoerbare wet blijkt een lang traject en loopt vrijwel altijd achter de wagen. Nee, wet- en regelgeving lijkt geen sexy basis voor een beroep. Wel solide.

 

Speuren naar innovaties

Naast notaris ben ik ook ondernemer en speur ik naar innovaties, daarin verschil ik niet van andere zelfstandigen. Verbeteringen in dienstverlening, maar ook in productkennis en aanbod komen dagelijks aan de orde. In mijn geval, ouderwetsche inhoud toepassen op de vraagstukken van onze moderne tijd.

Het vastleggen van virtueel recht bijvoorbeeld. 
Het digitaal testament. 

Wij allen hebben namelijk nogal wat na te laten op het wereldwijde web. Geen aardse zaken, maar misschien wel veel waardevoller zijn onze wachtwoorden. Van clouddiensten, DigiD, internetbankieren, mail, noem maar op. Er circuleert een voorbeeld van cryptocurrency, waarvan de gebruiker het wachtwoord meenam in zijn graf en de erfgenamen met lege handen stonden. Waarschijnlijk een Broodje Aap, maar feit blijft dat als de gebruiker plotseling overlijdt of in onmacht raakt, er online heel veel stilvalt. Of juist niet.

 

Want wat gebeurt er met onze sociale mediakanalen als wij er niet meer zijn? Deze accounts zijn persoonlijk en niet overdraagbaar. Maken nadrukkelijk geen deel uit van iemands erfenis waardoor nabestaanden er geen grip op krijgen. En intussen geeft LinkedIn jouw relaties gewoon elk jaar een berichtje als je jarig bent. Of geweest zou zijn... Wil je dat wel? Hebben we dat goed geregeld? Liggen wachtwoorden en toegangscodes op een bereikbare plaats? Weet iemand dat? Realiseert iemand zich dat hij of zij online doorleeft? Bij gratis diensten zelfs tot in een soort eeuwigheid? Digitaal testament Ik hengel niet naar het opstellen van aktes waarin al die steeds maar wisselende wachtwoorden worden aangepast. Alsjeblieft niet zeg. Maar denk wel eens na over een digitaal testament. Je online nalatenschap. Ik heb mijn uitdaging weer gevonden.

 

 

 

 

 

 

 

Hartelijke groet,

Mr. Jacobs MfN VMN
r.jacobs@zaannotarissen.nl