homepage
line

Support your locals

 

Bam. Een spaak in het wiel van de wereldeconomie. Begin maart bleek ook Nederland niet resistent tegen het wild om zich heen grijpende Coronavirus.

 

Draconische maatregelen volgden. Dat had vérstrekkende gevolgen. Niet alleen voor de Hollandse psyche, die van zeventien miljoen bondscoaches omsloeg naar een ander arena, dat van de politiek. Lekker debatteren via de tablet, of ruziën over de schutting, nadat we van de schrik bekomen zijn. Er gebeurde ook iets anders, veel van ons ervoeren een nieuwe saamhorigheid. Er ontstond zelfs een nieuw begrip, warmhartigheid, dat de spontane bezorgdheid tussen vreemden omschrijft. Onze boodschappen haalden we bij de specialisten in plaats van in die overvolle supermarkt. Buiten in de rij bij de bakker, kaasboer en groenteman bleven we keurig te wachten tot we als derde naar binnen mochten. En om de lokale horeca te ondersteunen, lieten wij ze een maaltijd bezorgen of klaarzetten. Langzaamaan versoepelden de al dan niet zelfopgelegde regels. Het supporten van onze locals leek het weer af te gaan leggen tegen de gemakken van het wereldwijde web.

 

Wat volgde was een bijzondere zomer. Wel of niet met vakantie? Veel mensen kwamen uit in Balconië of Costa del Patio. Een dagje Bakkum of Egmond aan Zee, toch altijd geliefd bij Zaankanters die verkoeling zoeken? Vergeet het maar, afgesloten wegens oververhitting. Terrasje pakken dan? Ook een beetje spannend, want na versnaperingen boven de nul punt nul blijken de afstanden te bekorten.

 

En toen? Werden we het zat. Klaar. Nieuw normaal, oké. Mondkapjes, zelfontsmettende winkelwagentjes, looprichtingen, alles wat maar nodig is om toch nog te kunnen blijven samenkomen. Een kuchje brengt ons linea recta naar de teststraat, waar godzijdank in meer dan 95% van de gevallen een negatieve uitslag vandaan komt. Gelukkig zijn het nog steeds de uitzonderingen die de regel bevestigen. De meeste mensen, ook jongeren, nemen gewoon hun verantwoordelijkheid. Met steeds meer tegenzin. Klaar mee. Alleen is het virus niet klaar met ons. De dreiging van een nieuwe lockdown is niet weg.

 

Het herfstseizoen staat voor de deur. Mens en natuur trekken zich terug richting de winterslaap. Oogsten zijn binnengehaald, gordijnen gaan dicht en de kachels weer aan. Alleen blijft de kaalslag dit jaar niet beperkt tot vallende blaadjes. Er zullen bedrijven, verenigingen en vooral mensen verdorren en omvallen. Geen reserves, geen voorraden, geen buffers. Alles is op. De overheid maakt onherroepelijk een terugtrekkende beweging,  de geldelijke steun is niet vol te houden. Zelfs in de vetste schatkist zit een bodem.

 

Hoe mooi is het dan dat er ondernemers zijn - in onze eigen mooie Zaanstreek - die genereus wat van hun winst delen met amechtige stichtingen, instellingen en verenigingen? Die 'good karma' kweken door onbaatzuchtige sponsoring. Zonder zichtbaarheid, want geen evenementen, geen publiek, geen publiciteit. Maar toch doorgaan met steunen. Zodat al die vrijwilligers die nu met de handen in de schoot zitten straks weer een plek, een doel en een reden hebben om zich voor hún goede zaak in te zetten. Warmhartigheid.

 

Hartelijke groet,

 

 

 

 

 

 

Mr. Jacobs MfN VMN
r.jacobs@zaannotarissen.nl