homepage
line

Kerstmiss

 

Tevreden blikt ze de tafel langs. De cateraar heeft zich uitstekend van zijn taak gekweten. Met net niet die perfectiewaardoor het zelfgemaakt lijkt. Discretie is belangrijk. Met veel plezier heeft ze de keuken vuilgemaakt en de vaatwasser volgepropt. Oververhit begroette ze de koude kant. Beste beentje vóór.

 

Links van haar zitten de bonuskinderen. Naarmate ze volwassener worden steeds beter te herkennen aan de zure trek om de mond, die hebben ze van hun moeder. De schoonouwelui rechts zijn op een leeftijd dat ze hun afschuw niet meer verbergen. Onder het mom van 'hoe grijzer, hoe wijzer' wordt hun botte gedrag geaccepteerd. Schoonma laat niet na haar giftige pijlen op de boosdoener in dit verhaal, zij dus, te richten. Zodra ma een opening ziet, zal ze midden in de roos schieten. Schoonvader zwijgt. Een boze, afkeurende stilte.

 

Tegenover haar zit de dierbare echtgenoot. De bron van alle kwaad. Hun liefde gesmoord in zijn rollenspel van beurtelings de martelaar en het slachtoffer. Manmoedig draagt hij het lot in de val van de doortrapte golddigger te zijn getrapt. Jarenlang is zij aan het bewijzen dat zij ten eerste niet achter zijn geld aan zit, ook absoluut niet geïnteresseerd is in het bloeiende bedrijf en de vele bezittingen en ten slotte helemaal niet het plan heeft de bonuskinderen ook maar een euro van hun kindsdeel te ontzeggen. Voor haar is het ook nooit een punt geweest dat hij bijna dertig jaar ouder en zeer succesvol is.

 

Alle romantische avonden, liefdevolle gebaren en gezellige uitstapjes ten spijt is het haar niet gelukt hem te overtuigen van haar onvoorwaardelijke liefde. Het huwelijk in gemeenschap van goederen blijkt haar redding. Echtscheiding is voor hem geen optie. Dat ze testamentair is aangewezen als zijn enige erfgename was zijn eigen keuze. Verblind door, ja, door wat eigenlijk, zette hij elke handtekening die nodig was om haar dichtbij, en dus vooral thuis, te houden. Zíjn keuze, zij had alleen maar op haar afhankelijkheid van hem gewezen.

 

Waar hij ooit bereid was alles en iedereen op te geven, bleek het verlies toch te zwaar om te dragen. De heksige ex bespeelt tot op de dag van vandaag zijn geest. De pesterijen van de bonuskinderen worden met het opgroeien steeds venijniger. Schoonma heeft met een verbeten gretigheid het laatste stukje vertrouwen in haar weggevreten, onder de zwijgende goedkeuring van pa. De sfeer is net zo te snijden als het malse gebraad.

 

In deze vijandige setting, verpakt als kerstdis, houdt ze solistisch de schijn op. Dat gaat haar verrassend gemakkelijk af. De stiltes vult ze op met tinkelend gelach. Ze moedigt haar gasten aan vrijuit op te scheppen en te proeven van de heerlijke gerechten. De dwarse muizenhapjes anders ruimschoots te compenseren met grote slokken wijn.

 

Ze zal ze niet missen. Morgen heeft de cateraar een smet op zijn blazoen. Ach, ze hoeven toch nooit meer te werken.

 

Het is leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen.

 

 

 

 

 

 

 

Hartelijke groet,

Mr. Jacobs MfN VMN
r.jacobs@zaannotarissen.nl