homepage

GEWOON ZAANS

line

Geestverruimend


29 maart 2015

Na een avondje met goede wijn en steeds betere gesprekken wil ik nog wel eens in een filosofische bui raken. Met een afzakker in de ene hand en een oppepper in de andere, nee, dan heb ik het niet over de bij mijn ambt passende port met 3 jaar oude triple gerijpte brokkelkaas maar gewoon over een koud biertje en een zak chips, word ik vanzelf melancholisch over datgene wat ons allemaal overkomt, de dood.

Dat we de man met de zeis vroeg of laat tegenkomen is een feit, daar houd ik mij in de praktijk dagelijks mee bezig. Maar als ik in zo’n stemming verkeer, dan geeft juist de onafwendbaarheid van de dood een zeker vertrouwen. Wat er na de laatste adem ook gebeurt, je merkt er niets meer van, complete shut down, de luiken zijn dicht. Al heb je de nabestaanden in de grootste ontreddering achtergelaten, de eeuwige slaap kent geen angstdromen of schuldgevoelens. Die realisatie is echter slecht voor de broodwinning dus neem ik nog maar een biertje en een handje paprikachips.

Dat werkt altijd, doorpeinzend over de dood, en dus het leven, kom ik altijd weer bij de vraag terecht hoe het zou zijn als je ergens tussen wal en schip belandt. Niet dood maar ook niet levend, althans niet als jezelf. De man met de botte zeis, zeg maar. Wilsonbekwaam. Mooi woord voor comateus, seniel, gek of van het pad af.

Als dit onderwerp tijdens een borrelgesprek aan de orde komt, is er altijd wel iemand die iets roept over dat de stekker er maar uitgetrokken moet worden want kasplantjes, daar zit niemand op te wachten. Maar dat gaat niet zomaar. Als het lijf besluit om door te gaan terwijl de geest al geleegd is, of andersom, kan een dokter weinig uithalen zonder een tuchtzaak aan de broek te krijgen. Je nabestaanden zijn gedoemd om je op te zoeken en tegen je omhulsel aan te praten, wenen en treuren tot je ofwel miraculeus ontwaakt danwel reutelend ten onder gaat.

Of diezelfde nabestaanden in dat soms lange proces beslissingen kunnen nemen over je verzorging of zaak en mogen beschikken over je bankrekening is niet vanzelfsprekend maar dat is aan de kantonrechter. Die is bevoegd om een curator, bewindvoerder of mentor aan te stellen, waardoor de regie in vreemde handen terecht kan komen. Uiteraard met de beste bedoelingen maar als je in staat was om een keuze te maken, was dit ‘m niet geworden.

Om zo’n situatie te vermijden, is het levenstestament een goed instrument. Een document, net als een gewoon testament, met het verschil dat je wilsbeschikking opgetekend wordt voor het geval je wilsonbekwaam raakt. Je wijst zelf iemand aan, die je vertrouwt met geld en goed, gezin en gezondheid en neemt dit op in een akte terwijl de notaris constateert dat je bij je volle verstand bent. Zo’n levenstestament brengt rust. Geen zorgen over hoe-het-dan-verder-moet en stel-nou-dat’s meer. Gewoon rust dat het goed geregeld is, na je dood en na je bijna-dood. Proost!

Voor vragen of meer informatie kunt u onderstaand contactformulier invullen. Wij nemen dan zo snel mogelijk contact met u op!