homepage
line

De pil

 

"Ik ga aan de pil."

Grote schrikogen. Een flits van herinneringen. Warme, veilige armen. Traantjes drogen. Kusje erop. Verjaardagen met slingers, toeters en bellen. Voorgoed verleden tijd. Is zo'n mededeling van je tienerdochter al enorm confronterend, kun je nagaan als deze daadkracht van een andere generatie blijkt te komen. Moeder. Opa. Ome Dirk. De dochter is haar grenzen aan het ontdekken en gelukkig werpt haar opvoeding meer vruchten af dan haar hormonen. Je slikt je tegenwerpingen in en accepteert deze volgende fase. Je moet wel. Zij wil leven.Het is niet die pil waarom gevraagd wordt.

 

"Ik wil dood." De Pil van Drion. Een zelfverkozen levenseinde. Een voltooid leven. Hartverscheurend.

 

Mijn brein buigt zich over de juridische consequenties, mijn hart breekt dat dit kennelijk nodig is. Onze zo bejubelde inclusieve maatschappij is bereid een groep mensen de wacht aan te zeggen. Omdat zij oud zijn. Geen bijdrage leveren. Of, om met de hedendaagse wijs-Geer te spreken: er geen kracht meer voor hebben. (Voor alle duidelijkheid, met 'wijs' bedoel ik iets met de vinger aanduiden. Elke vergelijking met de Griekse filosofie laat ik verder in het midden.)

 

Dat brengt mij meteen bij onze verantwoordelijkheid. Niet alleen als notaris. Als mens. Als maatschappij. Want hoe wordt bepaald wat en wie nog inclusief is? Levensstijl? Achtergrond? Denkbeelden? Werkhouding? En hoe is dat morgen? Of over, noem eens wat, veertig jaar?

 

Oei. De grenzen worden dus wel heel erg onduidelijk. Niet in een wet te beklinken. Mevrouw Pia Dijkstra van D66 heeft het geprobeerd. Met de allerbeste intenties. Zij en haar medestanders bepleitten een vrije verkrijgbaarheid van een middel waarmee een leven beëindigd kan worden. Zonder bloedspetters en trauma's. Vredig. Alles is gezegd. De zegeningen zijn geteld. Het is klaar.

 

De voltooid-levenwet. Waarin geregeld wordt dat ieder het recht heeft het eigen levenseinde in te luiden. De hulp die daarbij wordt geboden (iemand moet die pillen verstrekken) zou dan niet meer strafbaar hoeven te zijn. Maar hoe handhaaf je in hemelsnaam zelfbeschikking? Met een akte? Een schriftelijke verklaring? Moeilijk hoor.

Met een levenstestament leg je verantwoordelijkheden vast, voor als je zelf niet meer in staat bent om beslissingen te nemen. Dat is gewoon verstandig. De proeve van wilsonbekwaamheid ligt in handen van de medici. Over de uitvoering en het moment heb je zelf op voorhand nadrukkelijk een wens geuit. De beschikking moet je echter uit handen geven.

 

Soms is de reden om uit het leven te willen stappen minder scherp afgetekend. Eenzaamheid. Depressiviteit. Angst voor aftakeling. Het gevoel overbodig te zijn. Reëel, dat zeker. Abstract, dat ook. En zeker beïnvloedbaar. Ten positieve, door de onderliggende problematiek aan te pakken. Maar het kan ook de andere kant op. Door uitsluiting. Kwetsbare groepen vinden en raken. Kwijtraken. Binnen dit onderwerp zelfs letterlijk.

 

De Pil van Drion bestaat niet. De maatschappelijke discussie wel. De behoefte soms ook. Laten we erover blijven praten. Open en inclusief. Dan wordt het geen noodzaak.

 

"Ik ga aan de pil". Gelukkig. Het is je dochter maar.

 

 

 

 

 

 

 

Hartelijke groet,

Mr. Jacobs MfN VMN
r.jacobs@zaannotarissen.nl