homepage

WONEN EN WERKEN IN EEN LEVENDIGE OMGEVING

line

1PK

Notaris Rik Jacobs

 

1 juni 2016

De laatste paar weken heeft het begrip huidverzorging voor mij een andere betekenis gekregen dan louter onzinnig dure smeerseltjes met vage beloften van eeuwig jeugdige trekken. Bij mij viel namelijk eventjes niets te smeren: ik was namelijk een tijdje mijn gezicht kwijt. Nee, gelukkig niet mijn zicht maar mijn gézicht. Ook een rare gewaarwording, hoor. Eén welgemikte trap van een paard, met mijn neus als de beoogde bullseye, het centrum waarop alle paardenkracht gericht werd. Gevolg: wekenlang eten met een rietje, terwijl kin, kaken, kiezen en kassen in verschillende sessies gestut, geschroefd en opnieuw geboetseerd werden. Geen leuk gezicht. Mij is verzekerd dat ik weer net zo knap (oké, kwestie van smaak) wordt als voorheen. Al zat een 'George Clooney-tje' er niet in. Iets met basismateriaal, mompelde de chirurg...

Het proces van het opnieuw herkenbaar maken van meester Jacobs is nog steeds in volle gang. Ik zie mezelf terugkomen in de spiegel al blijft scheren nog wat onwennig, alsof je, na jarenlang steeds rondjes over hetzelfde circuit te hebben gereden, ineens over onbekend terrein hobbelt. De legpuzzel van verbrijzelde botten begint echter steeds meer de vorm aan te nemen die lijkt op mij.

Zaannotarissen was notabene net van start gegaan toen het ongeluk gebeurde. En kwamen wij, of eigenlijk zij want zeker die eerste dagen had ik iets anders aan mijn hoofd, in een scenario terecht wat wel bedacht maar niet belééfd was. Altijd maar bedenken wat er mis kan gaan en welke voetangels en klemmen afgedekt moeten worden. Zeker bij fuseren, zoals onze kantoren Kurk & Jacobs en Edzes & Bos onlangs deden, werd een rampscenario in één trap bewaarheid. Theorie werd praktijk. Weten we nu ook hoe het voelt.

De collega's en het ondersteunende team hebben de handen meer dan vol op dit moment, zij nemen zoveel mogelijk van mijn zaken waar. Gelukkig weten de cliënten dat geen ijzer met handen gebroken wordt, en nee, geen flauwe grapjes over hoefijzer dit keer...

De situatie is lastig, vervelend, pijnlijk maar bovenal een leerproces. Want als notaris regel je voornamelijk de materiële kant. Heel belangrijk! Maar als je dan geconfronteerd wordt met je eigen kwetsbaarheid besef je pas goed de impact van zo'n eerst slechts virtuele en dan opeens heel reële situatie. Emotie.

Mijn echtgenote heeft het ongeluk zien gebeuren en draagt dat op haar netvlies maar heeft ook wekenlang gezorgd voor een eigenwijze patiënt. Zij maakte dat ik toch nog wat voedzaams binnen kreeg, al waren de kiezen op elkaar genaaid. Zegt, nu de scharnieren weer vrij zijn, liefdevol dat ik mijn mond moet houden omdat mijn geklets het herstelproces belemmert. Maar dat ze blij is mijn stem te horen.

Net als zij ben ik ontzettend dankbaar voor de goede afloop. En voor het feit dat mijn vrouw de chirurg niet als voorbeeld mijn paspoortfoto heeft gegeven. Want dat is echt geen gezicht.